Gek dat na slechts een week een plek als ‘thuis’ kan voelen. De eerste dagen vliegen voorbij en ik sla me verrassend goed door de jetlag heen. ’s Morgens word ik wakker, maak een ontbijtje in de keuken en vanachter het aanrecht zie ik door het raam de bergen en hoor ik allerlei exotische vogelgeluiden. Het is een compleet andere wereld en ik geniet ervan.

De eerste week wordt er vooral kennisgemaakt met de Nederlandse gezinnen die hier wonen. Ook ga ik langs beide scholen (de Primary en Secundary school) om mijn nieuwe collega’s te ontmoeten. Op beide campussen heb ik een eigen Dutch MTS-lokaal. MTS staat voor Mother Tongue Studies. Er staan allerlei Nederlandse boeken en lesmateriaal wat ik kan gebruiken. In overleg met de ouders en de scholen heb ik een rooster gemaakt en op dit moment, aan het eind van mijn 2^e week in Ukarumpa, zitten de eerste lessen er al op! Tot zover gaat het prima en ik merk dat ik het leuk vind om de kinderen meer te leren over hun eigen taal.

Verder ben ik toegetreden tot ‘The Crowd’, een groep jonge mensen die regelmatig afspreekt voor bijvoorbeeld een film- of spelletjesavond. Hier ontmoette ik een Braziliaanse leeftijdsgenote die graag een keer Nederlandse pannenkoeken wilde eten. Zij had de ingrediënten in huis, ik bracht het recept mee, en zo bakten we echte Hollandse pannenkoeken. Niet met een kant-en-klare mix, zoals ik in Nederland stiekem deed, maar met bloem, eieren, zout en melk. Zelfgemaakte melk wel te verstaan, want melk uit de winkel is hier erg duur. De eigengemaakte Braziliaanse stroop maakte het helemaal af!

Sport is een belangrijk gegeven in de VS en dat blijkt ook hier, waar de meerderheid Amerikaans is. Waar wij in Nederland een spelletje frisbee in de achtertuin of op de camping doen, is het hier een heuse sport. We verdelen ons in teams, nemen tegenover elkaar plaats en iemand zwiept de frisbee het veld in. Het idee is simpel: als je de frisbee vast hebt, mag je niet lopen. Je smijt hem richting één van je teamgenoten en de tegenstander mag hem onderscheppen. Je scoort een punt als de frisbee bij de tegenstander over de lijn vliegt en iemand van jouw team hem vangt. Iedereen is bloedfanatiek en raast het veld over met onuitputtelijke energie. Behalve ik, die na 10 seconden rennen volledig buiten adem is. Ik word al snel gerustgesteld dat het even duurt voordat nieuwkomers gewend zijn aan de hoogte. Dit heeft te maken met zuurstofopname in het bloed wat op grote hoogte een stuk langzamer gaat. Doorgaans duurt het 6 weken voordat je lichaam gewend is. Gelukkig wordt de frisbeegame elke week gespeeld, en ik ben vastbesloten hier ontzettend goed in te worden.

Het is erg leuk vanuit Nederland berichtjes te krijgen. Bedankt voor alle steun. Zoals ik eerder zei, zijn de Nederlandse lessen deze week begonnen. Het gaat al aardig goed, maar ik vind het toch nog best spannend. Ik hoop op jullie gebed voor mij en de kinderen.

“En dit is de vrijmoedigheid die wij hebben in het toegaan tot God, dat Hij ons verhoort, telkens als wij iets bidden naar Zijn wil.” 1 Johannes 5: 14

Gebedspunten

• Bid om wijsheid in het lesgeven en de lesvoorbereidingen
• Bid voor de veiligheid van de inwoners van Ukarumpa
• Bid en dank voor het Bijbelvertaalwerk dat hier gedaan wordt
• Dank voor de nieuwe vrienden die ik hier heb gevonden