Het is tijd voor de Ubuo blog! Het was een goede ervaring maar ik ben ontzettend blij om weer in mijn huis in Ukarumpa te zijn.

Op de ochtend van woensdag 8 maart word ik rond half 7 opgepikt door een busje van Aviation. Zoals eerder vermeld reis ik samen met het Literacyteam en de andere stafleden worden ook opgehaald. Dan rijden we naar Aiyura Airport, een kleine airstrip op ongeveer 15 minuten afstand van Ukarumpa. Om 8.30 uur stijgen we op en in 40 minuten vliegen we naar Teredau airport. Zodra we landen is het duidelijk dat we een stuk lager zitten dan in Ukarumpa. Het is ontzettend heet en gewapend met zonnebrand én een paraplu tegen de felle zon lopen we het stuk van de airstrip naar de boot. Het is ongeveer 45 minuten varen naar Ubuo en het is een schitterende tocht.

Als we aankomen in Ubuo staat Hanna ons op te wachten. Hanna is bijbelvertaler en adviseur en werkt in de Kope taalgroep. Kope is de taal die in Ubuo en omliggende dorpjes gesproken wordt. Met de dames van ons team verblijven we in Hanna’s huis. De mannen slapen in de ‘dormitory’, een gebouw met slaapzalen waarin ook de cursisten zullen verblijven.

Nadat onze bagage naar Hanna’s huis is gebracht, gaan we lunchen. Ik maak kennis met mijn voedsel voor de komende 3 weken: rijst, noedels en een klein beetje vlees erdoorheen. Ook zijn er gekookte bananen, die zijn erg populair hier. ’s Middags rusten we wat uit worden de laatste voorbereidingen voor de cursus getroffen. Samen met Debbie, één van de andere stafleden, maak ik de cursistenmapjes compleet. Elke deelnemer krijg een map met lesboeken, een schrift, schrijfgerei en ander lesmateriaal. Rond 17.15 uur komen de boten met cursisten aan en samen met Debbie beman ik de inschrijftafel. Elke deelnemer laat zich bij ons registreren. Ze hebben ook allemaal iets meegenomen voor de catering, bijvoorbeeld bananen, kokosnoten of sago. Van ons krijgen ze hun kamernummer, een wc-rol en zeep. Om 19.00 uur wordt de cursus officieel geopend. De stafleden stellen zich voor en we zingen met elkaar. Daarna kunnen we eten: rijst met noedels, kaukau (zoete aardappel) en krab. De andere stafleden laten zien hoe ik met de achterkant van mijn lepel de krab open kan tikken om het vlees eruit te pulken. Weer iets geleerd! Als ik die avond in bed lig ben ik ontzettend moe maar voldaan.

De volgende dag gaat de cursus van start. Er is een programma gemaakt voor de komende 3 weken en deze eerste dag bestaat vooral uit het doornemen van het programma en uitleg over de les- en werkboeken. Er wordt uitgelegd waar de cursisten alles kunnen vinden wat ze nodig hebben. De naam van deze cursus is ‘Vernacular path to English’. Zoals ik in mijn vorige blog vertelde, zijn de cursisten allemaal docenten uit verschillende dorpen in de omgeving van Ubuo. Ze leren tijdens deze cursus hoe ze les kunnen geven in de Engelse taal. Het lesgeven gaat voornamelijk in hun eigen, lokale taal (de ‘vernacular’) maar omdat Engels één van de officiële talen van Papoea-Nieuw-Guinea is, vindt men het belangrijk dat kinderen ook Engels leren. De docenten krijgen tijdens deze cursus allerlei handvatten die hen helpen bij het lesgeven in de Engelse taal. Elke dag is er een theoriegedeelte wat behandeld wordt door één van de stafleden. Ook worden er regelmatig activiteiten gedaan, waarbij de cursisten zich opsplitsen in kleinere groepjes. Ik krijg één van de groepjes onder mijn hoede. Eén van de dingen die we bijvoorbeeld doen, is ‘Reading Practise’. Elke docent krijgt een Engels voorleesboekje te leen, zodat ze kunnen oefenen met hardop voorlezen. Om de beurt lezen ze hun boek voor en de rest is de ‘klas’. Als ze klaar zijn met hun verhaal, probeer ik hen tips te geven wat betreft intonatie, Engelse uitspraak, gebruik van de plaatjes e.d. Iets anders waar we mee oefenen in onze groepjes zijn diverse spellen en activiteiten, waarmee men de kinderen spelenderwijs kennis laat maken met de Engelse taal. In de laatste week van de cursus wordt door alle docenten een Engelse les gegeven waarin alle onderdelen die ze geleerd hebben tijdens de cursus aan bod komen. Dit gebeurd weer in groepjes, waarbij de overige cursisten de klas moeten voorstellen. Er worden bijvoorbeeld diverse woordjes en een Engels liedje aangeleerd, er wordt een klassikale activiteit gedaan en er wordt een verhaal voorgelezen. Op de laatste dag wordt er een voorleeswedstrijd gehouden en het is ontzettend leuk om te zien hoe cursisten gegroeid zijn. Lazen ze de eerste week nog niet zo vloeiend en enigszins monotoon, nu wordt er gebruik gemaakt van intonatie en dynamiek, verwijzen ze naar de afbeeldingen en worden hier en daar zelfs sound effects gebruikt!

Naast het begeleiden van een groepje doe ik ook wat administratief werk. Ik zorg bijvoorbeeld voor het inscannen en hernoemen van een aantal formulieren en sla deze op de juiste plek op. Ook help ik bij het maken van boekjes. In lokale scholen zijn weinig tot geen (voor)leesboeken aanwezig. Als docenten dat willen, mogen ze het voorleesboek dat ze lenen tijdens de cursus vertalen naar hun eigen, lokale taal en dan maken wij daar boekjes van. Docenten komen bij mij of bij Hanna met hun vertaling, sommigen hebben zelfs illustraties erbij getekend. Ik typ alles uit op de computer en zorg dat het verhaal in het Engels en in de lokale taal onder elkaar staan. Ook zorg ik dat ik de gegevens heb van de docent die het boek vertaald heeft, zoals naam, dorp en taalgroep. Daarna maak ik het boekje compleet in Publisher, software waarmee je o.a. boeken kunt maken en waarin je het ook kunt afdrukken. Er wordt een proefdruk aan de cursist gegeven, zodat die zijn/haar eigen werk kan nakijken op spelling e.d. Vaak zit er ook een medecursist bij uit dezelfde taalgroep zodat het dubbel gecheckt wordt. Eventuele aanpassingen verwerk ik in de online versie van het boek en dan wordt deze opgeslagen. In Ukarumpa kunnen we ze later printen en er echte boekjes van maken, die dan naar de betreffende docent in zijn/haar dorp gestuurd worden.

‘Village living’, zoals men dat noemt, is niet altijd makkelijk. Ubuo ligt aan de kust, in moerasachtig gebied, en een stuk lager dan Ukarumpa. Het is ontzettend warm, maar ook vochtig. Soms is de hitte zo overweldigend dat het moeilijk is je op iets anders te focussen. In Hanna’s huis is geen koelkast, dus af en toe iets verkoelends drinken is er ook niet bij. De maaltijden zijn ook even wennen. Het ontbijt is elke ochtend hetzelfde: sago. Sago is palmmeel dat gewonnen wordt uit palmbomen in de omgeving. Het is erg populair onder de locals en iets minder bij mij. Het is vooral ontzettend droog en smakeloos. Na twee ochtenden houd ik het voor gezien en eet ik mijn eigen ontbijt in Hanna’s huisje: crackers met pindakaas en jam. Tijdens de lunch is er opnieuw sago, met kaukau (zoete aardappel), gekookte banaan, bladgroente en soms wat vis. Het diner bestaat elke avond uit rijst met noedels en daarnaast is er altijd weer de kaukau en gekookte banaan. Meestal is er ook vis of krab. Het is erg leuk om dingen te eten waarvan ik nooit dacht dat ik ze ooit zou eten! Kulau was favoriet: kokoswater. Het is heerlijk zoet maar zit ook vol natuurlijke zouten die erg goed voor je zijn, zeker in deze hitte. En natuurlijk drinken we het rechtstreeks uit de kokosnoot!

Halverwege ons verblijf in Ubuo is het ‘high tide’. De wisseling tussen eb en vloed is dagelijkse kost, maar met nieuwe en volle maan komt het water extra hoog. Daardoor komen gedeeltes van het dorp onder water te staan. Een bijzondere gewaarwording, als je uit het raam kijkt en ineens rivieren ziet in plaats van wegen! Op zondag gaan we met de boot naar de kerk, omdat alles ondergelopen zal zijn tegen de tijd dat we weer naar huis gaan.

Op de laatste dag wordt de diploma-uitreiking gehouden. Ter ere van deze ceremonie zijn er allerlei gasten naar Ubuo gekomen, bijvoorbeeld familieleden van de cursisten. Er worden allerlei toespraken gehouden, onder andere door de village chief (dorpsoudste). Ook houdt Hanna een speech en één van de cursisten spreekt namens de rest. Er worden liederen gezongen en zes cursisten voeren een dans op. Dan worden alle stafleden om de beurt naar voren geroepen om cadeaus in ontvangst te nemen. Elke taalgroep heeft als dank een aantal dingen gemaakt voor ons, zoals hoofdtooien, speren, gevlochten tasjes en waaiers. Na afloop is er een feestmaal van rijst, noedels, (gedroogde) vis, kaukau, sago en kip. Ook zijn er warme, versgebakken broodjes waar ik 3 weken naar gesnakt heb en dus ontzettend van geniet!

De volgende ochtend vertrekt ons team rond 9 uur in de ochtend. We varen terug over de rivier naar Teredau en vliegen vanaf daar naar Aiyura, naast Ukarumpa. De terugreis verloopt niet helemaal vlekkeloos. In mijn laatste week in Ubuo was ik ziek geworden van een of andere bacterie en daarnaast kreeg ik erg last van mijn rug. Dit maakte de laatste week erg zwaar, maar ook de reis per boot en vliegtuig waren geen pretje. Gelukkig kon ik nog steeds genieten van al het moois om mij heen. De tocht was net zo schitterend als 3 weken daarvoor. Toch ben ik zelden zo blij geweest als op het moment dat het vliegtuig landde en ik weer thuis was!

“Loof de Heere, mijn ziel, en vergeet niet een van Zijn weldaden.” Psalm 103:2

Gebedspunten

• Bid voor de cursisten van de workshop nu ze terug zijn in hun dorpen.
• Bid voor het werk dat ze doen op de lokale scholen. Veel van dit werk is op vrijwillige basis.
• Bid voor mijn gezondheid wat betreft mijn rug. Deze is nog niet de oude.
• Bid voor nieuwe leraren voor de Primary Campus. Voor het nieuwe schooljaar (juli) wordt er nog steeds gezocht naar enkele leerkrachten.
• Bid én dank voor het Bijbelvertaalwerk dat hier gedaan wordt.
• Dank voor de goede, leerzame ervaring die ik mocht hebben in Ubuo.
• Dank voor Gods trouw en aanwezigheid.