Na amper twee dagen thuis in Ukarumpa stond de volgende reis op de planning: Arop, een dorpje aan de noordkust van PNG. Ik reisde samen met twee Scripture Use medewerkers. Eerst anderhalf uur in het vliegtuig richting Wewak. Het was de bedoeling dat we na deze tussenlanding verder zouden vliegen naar een airstrip dichterbij Arop, maar aangezien het gras op de airstrip in geen tijden gemaaid was, konden we er niet landen. In plaats van anderhalf uur met de auto moesten we zo’n 6 uur rijden van Wewak naar Arop. Willem en Esther, Nederlanders die in Arop wonen, kwamen ons ophalen met de auto. De rit was een avontuur op zichzelf. De weg voerde door een aantal rivieren waar vaak een brug ontbrak.

Eenmaal in Arop liet Esther ons het huis zien waar we de komende 2 weken zouden verblijven. Ik sliep samen met Jo, één van de Scipture Use medewerkers, in het huis van de teamleider van het vertaalproject in Arop. Hij was op dat moment in Ukarumpa dus zijn huis stond leeg.

Naast ons huis was de keuken waar elke dag het eten voor de cursisten werd klaargemaakt. Aan de andere kant van de keuken vond de cursus plaats, op een grote, overdekte veranda naast het kantoor van het vertaalteam.

Tijdens het eerste weekend leerde ik de vele beesten kennen die Arop rijk is. Er renden niet alleen honden, katten en kippen overal heen en weer, maar ook grote, knorrende varkens en schreeuwende biggen. Er waren meerdere hanen, die niet alleen de hele dag door kukelden, maar vooral om 3, 4 of 5 uur ’s nachts. Rond 6 uur ’s avonds, als de schemering inviel, lieten de kikkers van zich horen. Ze gingen helemaal los, het was meer brullen dan kwaken. Vlak achter ons huis was een greppel waar ze graag in zaten, dus het gebrul was zo luid dat het leek alsof ze in je woonkamer zaten. Dan was er nog een kasuaris, die toen hij nog jong was vrolijk rondrende door het dorp. Inmiddels zat hij in een kooi opgesloten. Een volwassen kasuaris heeft heel scherpe klauwen waarmee hij je kan aanvallen en doden. We hebben het gekooide beest dus maar van een afstandje bewonderd. Ons werd verteld dat ze het geluid maken van een dinosaurus. Toen ik op een gegeven moment tijdens één van de lessen een soort T-Rex gebrul hoorde, bleek dit inderdaad de kasuaris te zijn!

De workshop was een bijbelstudie over de Petrusbrieven. Van zes verschillende taalgroepen uit de omgeving kwamen predikanten en kerkleiders naar Arop om zich te verdiepen in 1 en 2 Petrus. Van deze bijbelboeken is kortgeleden de vertaling afgerond. De week voor de workshop zijn ze geprint in de verschillende talen, zodat de workshop deelnemers nu in hun eigen taal de Petrusbrieven konden bestuderen. We gingen er vers voor vers doorheen, eerst in Tok Pisin en daarna in groepjes in de eigen, lokale taal.

De workshop duurde vier dagen, de eerste week van maandag tot donderdag. De tweede week werd de workshop opnieuw gegeven, voor een nieuwe groep deelnemers uit vijf andere taalgroepen. Dit keer was de workshop van dinsdag tot vrijdag. Op maandag 17 juli was het namelijk 25 jaar geleden dat dit gebied werd getroffen door een tsunami. Er werd een herdenkingsdienst gehouden op het strand, waar we met de auto heen gingen.

Nadat de herdenking afgelopen was, namen we een duik in de verkoelende zee.

In het weekend zochten we verkoeling in de rivier. Hier aan de kust is het een stuk warmer dan in de hooglanden, dus het is heerlijk om even te kunnen zwemmen en af te koelen.

Na tweeënhalve week was het tijd om weer naar huis te gaan. Dit keer deden we maar vijf uur over de rit naar Wewak. Onze vlucht zou de volgende dag zijn, dus sliepen we in een guesthouse van SIL.

Mijn verblijf in Arop was ontzettend leerzaam en interessant. Ik heb de nood gezien van deze mensen en hoe belangrijk het is dat deze workshops er zijn. De mensen snakken naar onderwijs hoe ze de Bijbel kunnen lezen en beter kunnen begrijpen.

Met pijn in mijn hart moet ik dit land achter me laten. Maandag hoop ik in het vliegtuig te stappen richting Australië. Daar houd ik een weekje vakantie voor ik op 28 augustus naar Nederland kom. Er zal nog één blog volgen over mijn laatste weken in Ukarumpa en over hoe het straks verder gaat in Nederland.

“Kom naar Hem toe als naar een levende steen, die wel door de mensen verworpen is, maar bij God uitverkoren en kostbaar, dan wordt u ook zelf, als levende stenen, gebouwd tot een geestelijk huis, tot een heilig priesterschap, om geestelijke offers te brengen, die God welgevallig zijn door Jezus Christus.” 1 Petrus 2: 4-5

Gebedspunten

• Bid voor de deelnemers van de afgelopen cursus.
• Bid voor Willem en Esther die permanent in Arop wonen en hier allerlei workshops leiden.
• Bid voor kracht nu ik afscheid moet nemen van mijn vrienden en mijn ‘Ukarumpa familie’.
• Bid voor een voorspoedige terugreis naar Nederland.
• Bid én dank voor het Bijbelvertaalwerk dat hier gedaan wordt.
• Dank dat Ukarumpa mijn thuis was tijdens de afgelopen 10 maanden.
• Dank voor deze geweldige periode waarin ik veel heb geleerd en dienstbaar kon zijn.