De laatste weken in Papoea Nieuw Guinea zijn omgevlogen. Na de cursus in Arop had ik nog een kleine vier weken in Ukarumpa, waarin ik vooral nog heb genoten van tijd met vrienden, wandelingetjes over het centrum en een tocht naar Mount Wilhelm. Verder waren het weken van afscheid nemen, afsluitende gesprekken voeren met HR, inpakken, huis opruimen en voorbereidingen treffen voor mijn vertrek.

Mount Wilhelm is de hoogste berg van het continent Oceanië. De top ligt op 4509 meter hoogte. Eén van mijn vrienden wilde de klim graag doen en mij leek het ook een supergave ervaring. Samen hebben we de trip op poten gezet en zijn we uiteindelijk met een groepje van zes op pad gegaan. Vijf dagen zouden we weg zijn. Op dag 1 rijden we met de auto naar de voet van de berg, waar we in een guesthouse overnachten. De rit duurt zo’n zes uur en onderweg stoppen we in Goroka om te lunchen. Eind van de middag komen we aan bij Guesthouse ‘Camp Jehovah Jireh’ (vertaald: de Heere zal voorzien). We zijn met de auto al een stuk geklommen en het is hier duidelijk frisser dan in Ukarumpa. De gastvrouw schotelt ons een heerlijke maaltijd voor met verse groenten en vis. We spelen nog een spelletje en gaan op tijd naar bed, want de volgende ochtend staat de eerste helft van onze hike op de planning.

Dag 2: we ontmoeten onze gidsen voor de deur van het guesthouse. Peter is een zeer ervaren gids die al jaren mensen Mount Wilhelm op loodst. Zijn zoon en neef gaan ook mee, want de norm is om 1 gids per 2 mensen te hebben. En dan gaan we van start. Het eerste stuk gaat door het bos. Op een gegeven moment gaat dat over in een vallei met allerlei varens. Vooral dit tweede deel van de tocht is ontzettend mooi. Het stijgen gaat hier ook meer geleidelijk dan in het bos, dus we kunnen meer van onze tocht genieten. Het laatste stuk langs een waterval is nog even flink klimmen, maar dan is het nog maar kort naar onze bestemming voor deze dag: Basecamp A-frame. Het gebouwtje waar we gaan kamperen heeft de vorm van een A, vandaar de naam. Het A-frame ligt aan een prachtig meer. Hier zullen we de komende twee nachten blijven.

Dag 3: we blijven vandaag rondom Basecamp om een beetje bij te komen en de tijd te nemen om te wennen aan de hoogte. Het komt regelmatig voor dat mensen te snel stijgen waardoor ze last krijgen van hoogteziekte. We doen dus rustig aan en maken een korte hike naar een hoger gelegen meer om wel enigszins in beweging te blijven. ’s Avonds roosteren we marshmallows boven een vuurtje en doen we nog een spelletje. Daarna gaan we op tijd naar bed, want morgen is het vroeg dag.

Omdat doorgaans de lucht vrij snel na zonsopgang dichttrekt, moet je eigenlijk rond zonsopgang aankomen op de top. Dan heb je de meeste kans op uitzicht. Het is gemiddeld zo’n zes uur hiken naar de top, dus we zouden eigenlijk rond 1 uur ’s nachts moeten vertrekken. Dit wordt uiteindelijk 2.10 uur, maar dan zijn we onderweg. Met ons hoofdlampje op starten we vol goede moed met onze tocht. Hoe hoger we komen, hoe kouder het wordt. Maar met de meter wordt het ook zwaarder. We zitten inmiddels zo hoog dat we regelmatig moeten stoppen om op adem te komen. Eindelijk, na bijna zeven uur klimmen, bereiken we de top. De omgeving is al lang in de wolken verdwenen, maar dat kan me niets meer schelen. Ik ben allang blij dat ik de top heb bereikt!

Langer dan vijf minuten blijven we niet op de top, het is erg koud en er staan geen bankjes 😊 De terugweg gaat iets vlotter, tot halverwege mijn schoenen uit elkaar vallen. Van de ene schoen hangt de voorkant los en van de andere schoen komt de complete zool eraf. Gids Peter tracht met touw de boel bij elkaar te binden en dan gaan de schoenen weer een kwartier mee. Zo modderen we een tijdje aan, totdat Peter met touw, het elastiek van zijn hoofdlampje en een dunne sjaal een oplossing fabriceert waarmee ik naar beneden kan lopen. Na bijna zes uur komen we terug bij Basecamp, waar we een snelle lunch nuttigen. Daarna komt de tweede helft, terug naar het guesthouse, er meteen achteraan. Rond half 7 ’s avonds komen we moe doch zeer voldaan beneden aan. We hebben vandaag zo’n zestien uur gelopen! De maaltijd die we krijgen in het guesthouse smaakt dan ook verrukkelijk. Er zit een forellenfarm vlakbij, dus we krijgen verse forel voorgeschoteld. Die nacht slapen we allemaal zoals we nog nooit geslapen hebben en de volgende dag rijden we terug naar Ukarumpa. De spierpijn die volgt in de dagen daarop is absurd. Ik wankel als een bejaarde door mijn huis. Het was het echter helemaal waard!

Dan is de laatste week in PNG aangebroken. Ik neem afscheid van mijn leerlingen en hun ouders, pak de laatste spullen in, knuffel nog een laatste keer met mijn oppasbaby’s en sluit de laatste avond af met een gezellig diner en spel met mijn vrienden.

De volgende ochtend vertrekt mijn vliegtuig om 8 uur. Ik word weggebracht door Hadassa en Catherine, een andere vriendin. Op naar Australië! Daar hoop ik een weekje uit te rusten en vakantie te houden voordat ik naar Nederland kom.

Het is maandag eind van de middag als ik aankom ik Brisbane, Australië. Ik pak een taxi naar mijn hostel en doe niet veel meer die avond, moe als ik ben van een dag reizen. De volgende ochtend ga ik langs een supermarkt en ondervind ik de eerste verschijnselen van een cultuurschok. Ruim negen maanden geleden, bij aankomst in PNG, is deze uitgebleven. Nu echter, terug in de westerse wereld, sta ik toch wel enigszins te tollen op mijn benen bij het zien van 50 verschillende soorten yoghurt. Ik laat zelfs een traantje op de broodafdeling bij het ruiken van allerlei heerlijke verse broodjes. Dit heb ik zo gemist! Terug op mijn kamer geniet ik met volle teugen van mijn verse broodjes met brie en scones. Daarna ga ik er op uit om Brisbane te verkennen. In de dagen die volgen bezoek ik het centrum van Brisbane, enkele botanische tuinen en Mount Coot-tha, een berg net buiten de stad met mooie tuinen en wandelpaden.

Op vrijdag ga ik naar het Lone Pine Koala Sanctuary. Dit is een soort mini-dierentuin met allerlei typisch Australische dieren. Het is erg leuk hier rond te kijken tussen de slangen, hagedissen, dingo’s (wilde honden) en wombats, maar het hoogtepunt is toch wel het knuffelen van een koala. Ze zijn net zo zacht als ze eruit zien, maar wel een stuk zwaarder dan ik verwacht had.

Ook is er een weide met kangoeroes die je kunt aaien en voeren.

Op zondag bezoek ik een kerkdienst in het centrum van Brisbane. De rest van de dag breng ik door bij een Nederlands echtpaar dat jaren voor SIL heeft gewerkt en nu in Brisbane woont. Ik mag bij hen mee eten en ze zijn zo vriendelijk me in de avond naar het vliegveld te brengen, waar maandagochtend heel vroeg mijn vlucht naar Nederland vertrekt.

Maandagavond 28 augustus: ik land op Schiphol en sluit na bijna tien maanden mijn familie weer in de armen. Mijn nichtjes en neefje hebben een mooi spandoek gemaakt en mijn vader staat met de Nederlandse vlag te wapperen! Het is fijn om iedereen weer te zien.

Inmiddels is dit alles zes weken geleden en ben ik gestart op Bijbelschool Gospel Mission. Tijdens mijn verblijf in PNG heb ik het verlangen gekregen om voor langere termijn de zending in te gaan. In het komende schooljaar hoop ik mij te verdiepen in de Bijbel en nog veel meer te leren. Ook hoop ik erachter te komen welke kant mijn toekomst op gaat en wat Gods weg is voor mijn leven. Het schooljaar is opgedeeld in twee delen: de eerste vier maanden krijg ik Discipelschapstraining, dit duurt tot februari. Van maart tot juni volg ik de Missietraining, specifiek gericht op zending.

Voorlopig was dit mijn laatste blog. Als ik een update heb over de Bijbelschool en/of toekomstige uitzendingen, zal ik dat hier wel plaatsen. Ik zal jullie dus zeker op de hoogte houden!

Hartelijk dank aan een ieder die mijn blogs heeft gelezen. Ik waardeer het meeleven en de berichtjes die ik kreeg enorm. Dank ook aan iedereen die mij op wat voor manier dan ook gesteund heeft, met gebeden, berichten, kaarten, appjes of financiële steun. Alle eer ook aan God, Die mij overvloedig zegende in Papoea Nieuw Guinea. Ook nu, na pas twee weken op de Bijbelschool te zijn, ervaar ik dat Hij mij hier naartoe heeft geleid en mij opnieuw overvloedig zal zegenen.

“Ik onderwijs u en leer u de weg die u moet gaan; Ik geef raad, Mijn oog is op u.” Psalm 32: 8

Gebedspunten

• Bid voor de Nederlandse gezinnen in Ukarumpa en het werk voor Wycliffe dat zij doen.
• Bid én dank voor het Bijbelvertaalwerk dat in PNG gedaan wordt.
• Dank voor de veilige terugreis naar Nederland.
• Dank voor de goede start op de Bijbelschool en de fijne klas waarin ik zit.
• Bid voor wijsheid voor mijn studie.