Ik ben er! Na een reis van zo’n 13 uur sta ik op Amerikaanse bodem. De vluchten zijn prima verlopen en zelfs de tussenstop in Dublin is goed gekomen. Het blijkt dat ik daar al door de Amerikaanse douane moet, zodat dat in Chicago niet meer hoeft. Eerst moet ik, naast mijn visum, nog wat andere papieren laten zien. Gelukkig ben ik hierop voorbereid en heb ik een hele papierwinkel in mijn tas zitten. Vervolgens krijg ik te horen dat ik ben geselecteerd voor een extra beveiligingscheck. Natuurlijk, dat heb ik weer. Ze sturen me een aparte rij in, waar verder helemaal niemand is. Vervolgens krijgt mijn bagage een extra check en word ik van top tot teen gefouilleerd. ‘All clear.’ Uiteraard, we weten allemaal dat ik geen crimineel ben 😊 Eindelijk kan ik door en eenmaal in het vliegtuig blijk ik naast een jongen te zitten die ook aan een christelijke universiteit in Chicago studeert, in de buurt van Moody. Dat levert leuke gesprekken op.

Na de landing op O’Hare International Airport in Chicago helpt mijn nieuwe kennis me met mijn bagage. Ook mag ik even op zijn wifi-hotspot om de jongen te contacten die me komt ophalen. Met alle koffers in de laadbak van zijn pick-up rijden we even later weg, naar de campus van Moody.

Op de campus ga ik naar ‘mijn’ gebouw: Houghton Hall. Achter de balie, die 24/7 bemand is, zit een student die geen flauw idee heeft wat ik kom doen. Ik leg uit dat ik op de lijst sta voor studenten die vroeg arriveren (officieel is het volgende week pas ‘Move-in Day’). Na wat heen-en-weer gebel krijg ik de sleutel voor mijn kamer en kan ik mijn bagage naar boven brengen. Ik haal nog wat te eten en ga dan lekker slapen.

De volgende dag ga ik langs de afdeling die mijn studenten-ID-kaart heeft klaarliggen. Die zorgt ervoor dat ik toegang heb tot alle gebouwen op de campus. Daarnaast rust ik vooral uit. Het zijn veel nieuwe indrukken en ik heb een goeie jetlag 😊 Ik loop wel even naar de dichtstbijzijnde supermarkt: een Aldi! Na de lunch praat ik nog een tijdje met een student uit Egypte. Hij vertelt van alles over de campus en geeft wat tips over studentenbaantjes. ’s Avonds ben ik uitgenodigd door kennissen die ik ken uit Papoea-Nieuw-Guinea, zij zijn op dit moment op verlof en wonen in een buitenwijk van Chicago. We gaan naar een pizzarestaurant waar ik meteen kennis maak met hét gerecht van deze stad: deep dish pizza. Het lijkt meer op een soort quiche dan op een pizza, met een hoge korst en een enorme laag kaas bovenop de andere ingrediënten. Het is lekker, maar na anderhalve punt zit ik stampvol. Het is ontzettend leuk om bij te praten en het is ook erg fijn om wat bekende gezichten te zien. Ook al ben ik hier pas één dag, het voelt alsof het al weken geleden is sinds ik op Schiphol afscheid nam van mijn familie.

Het weekend is verder rustig. De oriëntatie voor nieuwe studenten start volgende week en de week daarna beginnen de lessen pas. Er is dus ook nog bijna niemand aanwezig op ‘mijn’ gang. Veel studenten zijn naar huis gegaan voor de feestdagen en zijn nog niet terug op de campus. Dat betekent dat er eigenlijk niets te doen is. Daarom ga ik zelf maar op pad. De ‘Chicago Bean’ (officieel de Cloud Gate) is het meest bekende symbool van de stad. Dat moet ik natuurlijk zien. Het is maar 25 minuten lopen en als ik aankom, wemelt het van de toeristen. Ik had een groot, indrukwekkend bouwwerk verwacht, maar eigenlijk is het maar een klein, glimmend boontje. Toch maar even wat foto’s maken en dan via één van de grootste en drukste winkelstraten weer terug naar de campus.

Verder richt ik vandaag mijn (deel van de) kamer in en pak ik de laatste koffers uit. Ik kan nog niet helemaal settelen want volgende week komt er een kamergenote bij. ’s Avonds loop ik naar Target, een bekende winkel hier. Het lijkt een beetje op onze Action. Ze hebben er van alles.

Zondag ga ik naar de Harvest Bible Chapel, een kerk op ongeveer 7 minuten loopafstand. Ik heb van tevoren online wat kerken in de buurt van Moody opgezocht en wil die tijdens de eerste maanden een aantal keer gaan bezoeken, voordat ik er een uitkies voor de komende 4 jaar.

Maandagavond begint de oriëntatie voor nieuwe internationale studenten. We zijn met 7 man uit 7 verschillende landen: Nederland, India, Hongkong, Bangladesh, Nigeria, Zuid-Afrika en Colombia. We beginnen met een maaltijd en een spelletjesavond. Op dinsdag staan er diverse sessies op de planning. Er wordt informatie gegeven over verschillende onderwerpen, in het bijzonder over dingen die van toepassing zijn op internationale studenten. Het gaat bijvoorbeeld o.a. over werken in de VS met een studentenvisum, of over de symptomen van een cultuurshock en hoe de staf van Moody ons daarbij kan helpen.

Op woensdag gaan we naar het Field Museum, een groot natuurhistorisch museum in Chicago. Er zijn verschillende afdelingen, zoals Ancient Egypt, The Native Americas en China. Ook is er een verdieping over Jurassic Times, oftewel: dinosaurusskeletten all over the place. Het Field Museum is het thuis van Sue, het skelet van een T-Rex die is vernoemd naar degene die haar ontdekte in 1990. Dit skelet is het meest complete skelet dat ooit opgegraven is: het is voor ongeveer 90 procent compleet. Het is ook het grootste T-Rex-skelet dat ooit gevonden is. De originele schedel van Sue is te fragiel om op de rest van het skelet te zetten, dus deze staat achter glas en is apart te bewonderen. De rest van het skelet is dus bijna compleet en ze hebben hier een replica van de kop bij gebruikt.

Tijdens al onze activiteiten worden we vergezeld door een paar andere internationale studenten die hier al wat langer studeren. Zij zijn lid van de ISF: International Student Fellowship. Dit is een studentengroep die zich speciaal richt op internationale studenten. Het is fijn om ervaringen met elkaar te delen en we weten van elkaar wat we doormaken. Het is nogal een verandering, verhuizen naar de VS, een nieuwe stad, een nieuwe school, samenleven met andere studenten, nieuwe weersomstandigheden, nieuwe mensen om je heen, nieuw eten, ga zo maar door. De ISF is een plek waar je met gelijkgestemden bent die elkaar snappen. De ouderejaarsstudenten zijn er ook om ons bij de hele transitie te helpen.

Nu de nieuwe internationale studenten enigszins gesetteld zijn, is het tijd voor de ‘reguliere’ nieuwe studenten om hun intrek te nemen op de campus. Dit zijn studenten uit de VS, uit allerlei verschillende staten. Soms hoor je aan het accent meteen waar ze vandaan komen (Zuidelijke staten zoals Alabama en Texas), maar de rest lijkt voor mijn ongeoefende oor allemaal op elkaar 😊 Overdag hebben we weer allerlei informatiesessies en voor de avonden zijn er wat activiteiten georganiseerd, zoals een indoorschaatsbaan met warme chocolademelk en s’mores, een filmavond en minigolf. Mooie gelegenheden om andere studenten te leren kennen.

Eten doen we in de Dining Hall, een grote eetzaal voor alle studenten. Hier worden 3 maaltijden per dag geserveerd en meestal is er genoeg keuze. Er zijn allerlei lange tafels en een aantal ronde in het midden. De lange tafels zijn gereserveerd voor de ‘Bro-Sis’. Dit hangt samen met de verdiepingen van de Residence Halls, waar we slapen. Ik slaap op 3-West in Houghton Hall, het gebouw voor de meiden. Onze ‘Sis-floor’ (zus-verdieping) is gelinkt aan de 18^e verdieping van de Residence Hall voor de jongens. Dat is dus onze ‘Bro-floor’. Elke Bro-Sis organiseert zo nu en dan gezamenlijke activiteiten. En in de Dining Hall hebben we dus een gezamenlijke tafel, zodat je altijd een plek hebt om te zitten! In mijn geval heb ik ook nog de keus om bij de andere internationale studenten te gaan zitten, voor wie 2 lange tafels gereserveerd zijn. Deze zijn te herkennen aan de vlaggetjes uit allerlei landen die boven de tafels hangen 😊 Dan zijn er nog de ronde tafels, waar je altijd kunt gaan zitten met vrienden of met wie je maar wilt. Het is allemaal redelijk flexibel. Als je ergens anders in je eentje wilt eten, of je hebt weinig tijd omdat je lessen dicht op elkaar zitten, kun je ook nog een to-go-box pakken om je eten mee te nemen.

Op zondag bezoek ik weer de Harvest Bible Chapel. Op de terugweg kom ik door een parkje en ontdek ik tientallen eekhoorns in de bomen. Ik trek mijn ene handschoen uit om wat foto’s te maken, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Binnen een minuut vriezen mijn vingers er bijna af. Het is hier echt vreselijk koud! Dit weekend ligt de temperatuur rond de -20 graden. Het is zo koud dat het pijn doet. Pluspunt: er valt aardig wat sneeuw en de stad ziet er meteen wat vriendelijker uit 😊

En dan zit het tweede weekend er al weer op! Maandag is een nationale feestdag dus dan hebben we nog vrij. Op dinsdag beginnen dan eindelijk de lessen. Hier heb ik erg naar uitgekeken. Het is ook goed om eindelijk in een ritme te komen. De eerste dagen in de VS waren lastiger dan ik verwacht had. Misschien was de schok des te groter omdat ik het niet aan zag komen. Omdat een cultuurshock na mijn aankomst in Papoea Nieuw Guinea uitbleef, had ik niet verwacht dat deze ‘in het Westen’ wel zijn intrede zou doen. Het is lastig uit te leggen, maar letterlijk alles is hier anders dan in Nederland. De eerste paar dagen voelde ik me behoorlijk verloren en dacht ik echt een paar keer dat het beter zou zijn om maar weer terug te gaan naar Nederland. Ik miste mijn familie en mijn vertrouwde omgeving. Hoe aardig en behulpzaam iedereen op de campus ook was, het was erg moeilijk om te wennen. Toen er meer studenten naar de campus kwamen, ging dat wel beter. Je doet leuke activiteiten met elkaar en leert elkaar kennen. Maar het ging echt met ups en downs en mijn gevoelens slingerden alle kanten op. Nu de lessen begonnen zijn en het leven een vast ritme begint aan te nemen, gaat het beter. Ook beginnen de eerste vriendschappen te ontstaan. In mijn volgende blog zal ik wat meer vertellen over het leven op de campus en de vakken die ik volg.

Middenin de wanorde van de afgelopen weken was God mijn vaste Rots. Ik weet waarom ik hier ben en waarom ik hier wil zijn. Ik weet dat God heeft beloofd dat Hij mij nooit verlaat en dat ik alle dingen aankan door Hem Die mij kracht geeft (Filip. 4:13). Daarom ben ik vol goede moed en begin ik mijn studie “in het vertrouwen dat Hij, Die in mij een goed werk begonnen is, dat voltooien zal tot op de dag van Jezus Christus.” Filip. 1:6

“Ik zou U onrecht doen, wanneer ik van U iets anders verwachtte dan louter goedheid.” – Christian Scriver

Gebedspunten

• Dank voor Gods trouw en goedheid!
• Dank voor de lieve mensen om mij heen, de staf en de studenten die ik leer kennen;
• Dank voor de International Student Fellowship waarin ik mij een beetje thuis kan voelen;
• Dank voor de energie en wijsheid die God mij gaf in deze eerste lesweek;
• Bid voor wijsheid en verstand voor dit semester, voor de colleges, de boeken die ik moet lezen en de opdrachten die ik moet maken;
• Bid voor kracht en energie voor elke dag. Het zijn volle, drukke dagen, intensieve lessen en heel veel huiswerk;
• Bid voor geduld en vrede met het feit dat het tijd kost om te wennen aan deze nieuwe situatie;
• Bid voor verdieping van nieuwe vriendschappen.